Vijftien jaar in dienst, een stand van zaken
In het kader van ‘Vijftien jaar Dag van de Zorg’ spraken we met twee verpleegkundigen voor wie jobhoppen geen optie is. Nancy Goossens en Evie Vandenbogaerde zijn allebei al vijftien jaar in dienst bij dezelfde werkgever. Wat bracht hen tot hier? Welke paden bewandelden ze onderweg, en wat zijn hun dromen voor de komende vijftien jaar? Eén ding staat vast: voor hen is zorg werk met een hart, met een t én een d.
verpleegkundige bij AZ Delta
Jullie traject is allebei heel verschillend. Wisten jullie altijd al dat jullie in de zorg wilden werken?
Nancy: “Al in het middelbaar wist ik dat ik verpleegkundige wilde worden. Florence Nightingale was mijn idool. Ik begon meteen aan een studie asisverpleegkunde, toen nog A2, volgde later een lerarenopleiding en specialiseerde me in stomaverpleegkunde. Vroeger mocht ik zelfs lezingen geven in Cannes, Kopenhagen en Mallorca. Zulke kansen zijn nu zeldzaam.”
Evie: “Bij mij liep het anders. Ik wist eerst niet precies wat ik wilde doen, al zat het zorgzame er altijd al in. Mijn papa werd vroeg ziek en ons huis voelde vaak als een verlengstuk van het ziekenhuis. Eerst werkte ik als logistiek medewerker, wel in ziekenhuizen, maar pas later rolde ik echt de zorg in. Via Project 600 werd ik verpleegkundige, en volgend jaar start ik de brugopleiding naar bachelor. Op mijn 45ste ben ik nog lang niet klaar met leren!”
De zorg is veranderd. Wat is vandaag het grootste verschil met vroeger?
Nancy: “De druk. Het is niet alleen zorgen, maar ook registreren, plannen, administreren. Dat vraagt veel. Toch blijft voor mij het belangrijkste: tijd nemen voor basiszorg. Iemand zijn haren wassen, een babbeltje doen … daar zit zoveel waarde in.”
Evie: “Inderdaad, dat was mijn motivatie om me om te scholen. Soms ging ik als logistiek medewerker iemand ophalen voor bijvoorbeeld kinesitherapie en bleek die persoon nog niet gewassen. Ik zei dan: ‘Ik kom straks wel terug.’ Maar als ik terugkwam, was die persoon nog steeds niet gewassen. Ik mocht dat eigenlijk niet doen, maar ik wilde die mensen graag helpen.”
“Tijd nemen voor basiszorg blijft voor mij het belangrijkste. Iemand zijn haren wassen, een babbeltje doen ... daar zit zoveel waarde in.”
Wat is een hardnekkig misverstand over werken in de zorg?
Evie: “Dat sommige functies belangrijker zouden zijn dan andere. Dat is onzin. Van logistiek medewerker tot verpleegkundige: iedereen is nodig. Ik ben zelf die weg gegaan, en dat vergeet ik nooit.”
Nancy: “Dat je het voor het geld doet? Nee. In de zorg werk je alleen voluit als je er helemaal voor gaat. Het is hart met een t, maar ook hard met een d.”
Jullie zijn allebei al vijftien jaar trouw aan dezelfde werkgever. Wat maakt dat jullie bleven?
Nancy: “Voor mij is het de afwisseling en de warmte. Ik werk in de mobiele equipe van AZ Zeno, al drie jaar intussen, wij noemen onszelf ‘vlinders’. Elke dag sta ik op een andere dienst, soms ook als verantwoordelijke. Dat vraagt veel flexibiliteit en kennis, maar het houdt me scherp. En Zeno is kleinschalig: de contacten met collega’s en artsen zijn persoonlijk en familiaal.”
Evie: “Bij AZ Delta voelde ik altijd: dit is een werkgever die me ziet. Ik begon hier als logistiek medewerker, groeide door tot verpleegkundige en kreeg kansen om te studeren. Hier wordt rekening gehouden met mijn privéleven, bijvoorbeeld tijdens mijn co-ouderschap. Die wederzijdse hulpvaardigheid maakt dat ik hier graag blijf.”
En over vijftien jaar?
Evie: “Ik wil blijven groeien, bijleren en vooral: mens blijven in mijn zorg.”
Nancy: “Zolang ik met warmte en humor kan blijven zorgen, ben ik content.”