“Het doel van mijn job is om mezelf overbodig te maken"
Inge Van Olmen werkt al twaalf jaar als contextbegeleider bij Huize Levensruimte, een organisatie die zich inzet voor gezinnen en jongeren in complexe leefsituaties. Elke situatie vraagt een andere aanpak en elke hulpvraag heeft een ander – zelden pasklaar – antwoord. “We gaan naast gezinnen staan om samen op zoek te gaan naar dat antwoord; naar wat ze nodig hebben om zonder onze hulp verder te kunnen.”
Inge Van Olmen
- 58 jaar
- Contextbegeleider bij Huize Levensruimte
- Studeerde Gezinswetenschappen en diverse therapieopleidingen
Oorspronkelijk zag de carrière van Inge er helemaal anders uit. Ze studeerde aan Studio Herman Teirlinck en werkte een tijd in de culturele sector. Maar haar fascinatie voor psychologie liet haar niet los. “Ik heb altijd een enorme interesse gehad in waarom mensen doen wat ze doen”, vertelt ze.
Die nieuwsgierigheid zorgde er uiteindelijk voor dat Inge opnieuw achter de school-banken kroop. Ze volgde twee vierjarige therapeutenopleidingen, behaalde een bachelor Gezinswetenschappen en verdiepte zich via universitaire modules in psychologie. “Toen ik de kans kreeg om in de bijzondere jeugdzorg te werken, voelde het alsof alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Hier kon ik mijn verschillende interesses met elkaar combineren.”
Bij Huize Levensruimte krijgen gezinnen waarbij opvoeden niet vanzelf loopt ondersteuning op maat. “Het mooie aan deze organisatie is dat we niet werken met rigide kaders, maar echt kijken naar wat een gezin nodig heeft. Geen standaardoplossingen, maar begeleiding die aansluit bij hun situatie”, zegt Inge.
“Toen ik de kans kreeg om in de bijzondere jeugdzorg te werken,
voelde het alsof alle puzzelstukjes in elkaar vielen.”
Gezinnen kunnen zelf een hulpvraag stellen, maar meestal worden ze aangemeld via andere hulpverleners.“Na een kennis-makings-gesprek bekijken we samen wat de eerste stap kan zijn. Het doel is altijd dat we onszelf zo snel mogelijk overbodig maken. We versterken het netwerk rond het gezin en gaan na op welke andere hulp ze recht hebben of beroep kunnen doen. Soms moeten we eerst heel praktische zaken regelen, want het heeft geen zin om aan een mama te zeggen dat ze haar kind beter moet afgrenzen als ze niet weet of ze vanavond eten op tafel kan zetten.”
De begeleiding is breed en kan gaan van opvoedingsondersteuning tot praktische hulp bij huisvesting of financiën. Maar de essentie blijft altijd de vertrouwensband. “Mensen laten je toe in hun leven op hun meest kwetsbare momenten”, legt Inge uit. “Dat blijft iets heel bijzonders. Ik vind het zo mooi om te zien hoe ze langzaam maar zeker opnieuw op een positieve manier naar de toekomst durven kijken. Het is een job met veel verantwoordelijkheid, maar ook met ontzettend veel voldoening.”
Niet elk traject eindigt zoals gehoopt. “Soms moet je accepteren dat het anders loopt dan gepland. Dat blijft een bittere pil om te slikken. Gelukkig worden we ook daarin goed ondersteund.” Want hoewel Inge nauw samenwerkt met gezinnen, staat ze er niet alleen voor. “Ik neem nooit op mijn eentje beslissingen. Zo speelt de verwijzer een belangrijke rol en worden alle casussen uitgebreid besproken binnen ons team. Daarnaast heeft elke contextbegeleider een coach waarbij we steeds terechtkunnen voor intervisie. Dat zorgt ervoor dat we als team sterk staan en dat geen van ons alles alleen moet dragen.”