Zijn cliënten verschillen onderling qua leeftijd – de jongste is 42, de oudste werd net 90 – en achtergrond, en dat komt met de nodige uitdagingen. “Iedereen heeft zijn eigen rugzak”, vertelt Tom. Dat vraagt om een individuele benadering. “Tussen twee cliënten moet ik soms een enorme switch maken en dat is niet altijd evident. Maar ik ben een echte kameleon en pas me aan.” Voor Tom is er naast het praktische ook een sociaal aspect aan de job. “De mensen bij wie ik langsga, hebben nood aan een babbel. Ik zie hoeveel deugd het hen doet om eens met mij over hun dag te kunnen praten. Alleen, soms zou ik willen dat ik hiervoor net iets meer tijd had.” Een veelvoorkomend probleem waar Tom tijdens deze gesprekken mee geconfronteerd wordt, is de toenemende digitalisering. “Veel van mijn cliënten kunnen niet meer mee. Ik probeer hen hierin te ondersteunen, maar dat kan ik natuurlijk niet fulltime doen.” Op de vraag wat hij als het fijnste deel van de job ervaart, antwoordt Tom: “Een lach op het gezicht van mensen kunnen toveren. Als ik naar huis ga en die dag één iemand heb kunnen doen lachen, dan is mijn dag geslaagd.”