“Ik heb de geweldige opdracht gekregen om de schoonheid van onze sector in de kijker te zetten”, vertelt Candice, die haar derde jaar als Vlaams Zorg- en Welzijnsambassadeur ingaat. “Van geboorte tot palliatieve zorg, van gehandicaptenzorg tot bijzondere jeugdhulp: zorg en welzijn is enorm veelzijdig. Het is mijn missie om die diversiteit zichtbaar te maken, want ik geloof dat iedereen een plek kan vinden in deze sector.”

Daarnaast wil ze ook de fierheid bij de zorgverleners zelf herstellen. “Wat me opvalt, is dat veel mensen niet meer voluit trots durven zijn op hun job. Ik zeg vaak: kijk eens in de spiegel en besef wat je elke dag opnieuw betekent voor de mensen die jou nodig hebben. Het werk dat zorgverleners doen, is onmisbaar en kan je niet vervangen door robots. Die trots moeten we opnieuw naar boven brengen.”

Caroline Gennez, sinds enkele maanden Vlaams minister van Welzijn, deelt die visie. “Zorg is altijd mensenwerk, en daar moeten we op blijven inzetten. De uitdagingen zijn groot, maar de kansen ook. Deze legislatuur investeren we 1,2 miljard euro extra in in zorg en welzijn. Dat is ongezien. Ik wil ervoor zorgen dat deze middelen maximaal renderen. Niet alleen voor de mensen die zorg nodig hebben – want als samenleving ben je maar zo sterk als de zorg die je biedt aan je meest kwetsbare mensen – maar ook voor zij die zorg geven. Zorgverleners moeten zich ondersteund voelen, zowel op vlak van verloning als op vlak van werkbaar werk. Als we willen dat mensen in de sector blijven, of zich ertoe aangetrokken voelen, dan moeten we hen het vertrouwen en de middelen geven om hun job goed te kunnen doen.”

Candice knikt instemmend. “Wat ik vaak hoor van zorgverleners, is dat ze hun job met passie doen, maar dat ze soms botsen op obstakels. Verloning is belangrijk – iedereen wil aan het einde van de maand zijn rekeningen kunnen betalen – maar minstens even essentieel is autonomie, betrokkenheid en het gevoel dat je competenties echt gewaardeerd worden. Mensen kiezen voor en blijven in de zorg omdat ze impact hebben.”

Minder regels, meer vertrouwen

“Precies daarom willen we de administratieve lasten verlagen”, zegt Caroline kordaat. “Een sterke overheid moet transparant zijn, heldere regels hebben en kwaliteit controleren – maar we moeten mensen ook de ruimte geven om hun job te doen. Minder regels, meer vertrouwen.”

“Zorgverleners willen kunnen doen wat ze graag en goed doen: zorgen voor mensen”, vult Candice aan. “Natuurlijk moet er controle zijn, dat begrijpt iedereen, maar we mogen zorgverleners niet vastzetten in een web van regels en procedures. Laat hen doen waar ze goed in zijn, met het vertrouwen dat ze hun job naar behoren uitvoeren. Anders mis je vaak net die kleine, menselijke momenten die zorg zo bijzonder maken.”

“We hebben zoveel prachtige voorbeelden van hoe persoonsgerichte zorg écht het verschil kan maken”, gaat Caroline verder. “Zo las ik onlangs een artikel over een meneer die vanuit Amsterdam naar een woonzorgcentrum in het Waasland was verhuisd om dichter bij zijn dochter te wonen, maar het lokale dialect niet begreep. Daardoor verloopt de communicatie met andere bewoners moeilijk en voelde hij zich vaak eenzaam. Een orthopedagoge uit zijn woonzorgcentrum plaatste een oproep op sociale media om een ‘praatmaatje’ te vinden, en sindsdien kregen ze een overvloed aan reacties. Dat raakte me echt, want zulke initiatieven tonen hoe belangrijk het is om te luisteren naar wat iemand echt nodig heeft. Dat is waar tenslotte waar zorg om draait.”