Vijf zorgprofielen door de jaren heen
“In de zorg staat niemand stil”
Een verpleegkundige die al eens loodgieter speelt. Een thuiszorgmedewerker die naast de was ook levensvragen ophaalt. Een buurtzorgcoördinator die haar liefde voor eten achterna gaat. Een medewerker uit een woonzorgcentrum die honderd bewoners verhuisde. Een teamcoach uit de jeugdzorg die ontdekte dat kwetsbaarheid soms de grootste kracht is. Vijf profielen, vijf verhalen over wat zorgen vandaag betekent.
Marleen Mortelmans
Teamcoach wonen en leven
bij Residentie Ruggeveld
Het werkpaard
Voor Marleen Mortelmans kreeg het woord ‘bewegen’ vorig jaar een heel letterlijke betekenis. Haar woonzorgcentrum verhuisde naar een nieuw gebouw aan de overkant van de straat. Samen met 102 bewoners maakte ze de oversteek. Vandaag loopt ze nog altijd van het eerste naar het vierde verdiep en weer terug. Als teamcoach Wonen en Leven bestaat haar werkdag uit mensen ondersteunen en hun vragen beantwoorden. “En ja, soms ook uit vuurtjes blussen”, lacht ze.
Dat de sector de voorbije jaren veranderd is, valt niet te ontkennen volgens Marleen. “Bewoners blijven langer thuis en zetten vaak pas de stap naar een woonzorgcentrum wanneer ze veel hulp nodig hebben. De zorg wordt zwaarder, terwijl de handen op de werkvloer schaarser worden.” Wat haar na meer dan twintig jaar nog altijd drijft? “Het menselijk contact. Steek mij niet achter een computer, ik moet kunnen praten én luisteren.”
Nasca De Backer
Buurtzorgcoördinator Horeca bij Kombine
De foodie
Tien jaar lang was Nasca De Backer buurtzorgcoördinator in een dienstencentrum. Nu is ze verantwoordelijk voor twee van de acht Kombine-buurtbistro’s, met nog meer op de planning. Een extreme carrièreswitch? “Ja en nee. Privé was ik al langer met food bezig en volgde ik een koksopleiding, maar de seniorenwerking wilde ik ook niet volledig vaarwel zeggen.”
En inderdaad: als een vaste klant plots veel minder komt eten, heeft Nasca dat nog altijd in de gaten. “Zo’n dingen meld ik nog steeds aan de nieuwe zorgcoördinator.”
Met Kombine wil ze het klassieke imago van de ouderenwerking achter zich laten. “Iedereen is welkom, van buurtbewoners en gezinnen tot passanten die zin hebben in iets lekkers.” Op het menu staan frisse gerechten à la carte, aangevuld met suggesties van de chef. “We bewegen mee met onze tijd”, glimlacht Nasca.
Bart Van De Velde
Thuisverpleegkundige bij Zorgbedrijf Antwerpen
De kameleon
“Thuisverpleging is meer dan een spuitje geven en kousen aandoen.” Bart Van de Velde weet waarover hij spreekt. In de 36 jaar dat hij als thuisverpleger aan de slag is, zag hij zijn job steeds veelzijdiger worden. “Sociaal assistent, luisterend oor, elektricien, loodgieter … Ik noem mezelf soms een kameleon”, grinnikt hij. Tegelijk maakte zijn vak de voorbije decennia een flinke technische sprong. Vacuümtherapie, sondevoedingspompen, dialyse, palliatieve zorg: steeds meer behandelingen kunnen gewoon thuis. “Stilstaan is geen optie.”
Ook Bart zelf blijft in beweging, al noemt hij zich met een knipoog ‘van de oude stempel’. Digitale registraties en AI zijn na 36 jaar dienst niet meteen zijn natuurlijke habitat. “Twintig jaar geleden kon ik een computer aan- en uitzetten, en dat was het.” Toch leert hij graag bij van jongere collega’s en studenten.
En die komen op hun beurt – zelfs na hun opleiding – bij hem aankloppen voor advies. “Dan denk ik: ik doe toch iets goed.”
Keila De Cruz
Thuiszorgmedewerker bij Zorgbedrijf Antwerpen
De bezige bij
Keila De Cruz is graag in beweging. Dat is meteen duidelijk wanneer ze haar job en zichzelf omschrijft: “Ik heb geen zittend gat.” In blokken van twee uur probeert ze zoveel mogelijk gedaan te krijgen: wassen, boodschappen doen, afspraken regelen, rekeningen betalen, koken … Maar minstens zo waardevol is het gesprek tussendoor. Veel van haar klanten zijn alleen, dus vraagt Keila naar hun leven en verhalen. “Ik wil graag de context kennen en durf wel eens directe vragen stellen.”
Intussen wordt de job steeds digitaler en minder voorspelbaar. Ook de administratie verandert mee, met nieuwe systemen en manieren van werken. Keila heeft er haar eigen strategie voor: niet te lang blijven hangen bij wat verandert. “Voor alles wat verandert, pas ik mij aan. We moeten onszelf flexibel maken.”
Kim Van Den Bossche
Teamcoach Jeugdzorg bij CBJ De Wending
De voelspriet
Kim Van den Bossche heeft als teamcoach in de jeugdzorg een duidelijke missie: zorgen dat anderen hun werk goed kunnen doen. “Zij proberen op hun beurt jongeren zo goed mogelijk voor te bereiden op het leven na hun achttiende.” Toch blijft Kim actief betrokken bij het leven in de leefgroep. “Dat vond ik vroeger ook fijn bij mijn leidinggevenden. En zo weet je wat er leeft.”
Wat er leeft bij jongeren, verandert voortdurend. “Ze brengen een groot deel van hun leven online door. Wat er op TikTok of Snapchat gebeurt, blijft voor begeleiders soms een blinde vlek.”
Een recente crisis deed Kim ook anders naar haar eigen rol kijken. Eerst zocht ze naar de juiste aanpak, tot bleek dat een eerlijk gesprek meer in beweging zette. “Je kan honderd methodieken hebben, maar soms werkt niets beter dan jezelf kwetsbaar opstellen.”